The Boxer (Simon and Garfunkel)

Hani küçük müzik kutuları vardır, kolu çevirdikçe şarkı çalar.
Sadece onları satan bir dükkan yok mudur ki mesela?
Benim istediğim ufacık bir kutu.

Exit Music (Radiohead)

İyi haber: Uzun zamandır bir müzik sorunu vardı, onu da hallettim.

Kötü haber: Mixpod'dan Grooveshark'a geçtim, daha iyi böyle, ama listeyi en baştan tekrar yapmam gerekiyor. Tatil sonuna kadar hepsini eklemiş olurum heralde.

Bi de blogger'ın taslak halinde olan Pages özelliğini kullanmaya başladım, bakın yukarda Exit Music yazıyor. Artık müzikler orda.

Böyle işte.

Çok teknik bi yazı oldu ama olsun artık napalım.

Borderline (Chris de Burgh)

1 Englewood Place, Albany,NY, originally uploaded by Ronaldo F Cabuhat.

Hani kar yağdığında ağaçların, evlerin yada heykellerin tek tarafı kar tutar ya, işte ben onu çok seviyorum.

Wrapping Paper (Cream)

Aslında eskiye dair, çok küçük olduğum zamanlardan kalma hatırladığım görüntüler var. Bunlar film gibi akmıyorlar belki, ama anlık şeyler hatırlıyorum.

Mesela 1 yada 2inci yaş günümde annemle buzdolabının önünde durup pastaya baktığımızı hatırlıyorum. Çikolata kaplı olsa gerek, çünkü kahverengiydi sanki.

Her şeyi hatırlasak?

Ya da her şeyi unutsak?

Hangisi daha iyi ki?

How happy is the blameless vestal's lot!

The world forgetting, by the world forgot

Eternal sunshine of the spotless mind!

Each pray'r accepted, and each wish resign'd.

Late In The Evening (Simon and Garfunkel)

Kar yağmasının en güzel yanı gökyüzünün buruk bir beyaza dönmesi.

Ya da tepesi ponponlu şapkalarla dolaşırken arabaların üstlerine el izleri bırakabilmek.

Soğuktan gelip evde battaniyeye sarılıp uyumak da güzel tabii.

Öf.

Seçemedim ki ben.

Sarı Gelin ( )

Çok net hatırlıyorum 3 sene öncesini. Dersaneden çıkmıştım, annemler beni almaya gelmişlerdi. Arabaya coşkulu bir merhabayla girip susturulmuştum, radyoda ne zaman önemli bir olay geçse hep susturulurdum zaten. Bozulmuştum aslında biraz da. O akşam sohbet edesim, neşelenesim vardı.

Noldu diye sordum.

Şşş.. dedi babam bana.

Ben de onlarla birlikte radyoyu dinlemeye başladım.

Hrant Dink'ten söz ediyorlardı, Agos Gazetesi'nden, cinayetten, Ermeni olmasından ve kaçan katilinden.

Hrant Dink kim bilmiyordum doğrusu.

Bugün Mahavishnu da onu söyledi; kim olduğunu ancak öldürüldükten sonra öğrendik. Çok acı değil mi?

Sonraki günleri Ogün Samast'ın yakalanması haberleriyle geçirdim. Dersanedeki hocalar aralarında ne kadar genç olduğundan bahsediyorlardı. Kaç yaşındaydı ki? 17? 18?

Adli tıp raporundan sonra yaşının "küçük" olduğunu kesinleşince bir anda O.S olmuştu Ogün Samast. O.S jandarma karakolunda kahramanca pozlar da vermişti. O.S krallar gibi ağırlanmış, hep el üstünde tutulmuştu.

Neden?

Bir Ermeni yazarı öldürdüğü için.

Üzerinden üç yıl geçmiş, fark edememişim zamanın ne kadar çabuk aktığını.

Aklımdan tarihler uçup gitmiş olsa da, Hrant Dink'in yazdıklarını, onun hakkında söylenenleri hala hatırlıyorum.

Ve en üzücüsü, en yaralayıcısı olan "güvercin tedirginliği" yazısını hatırlıyorum, ölümünden birkaç gün sonra okumuştum. Şöyle diyordu:

"Muhtemelen 2007 benim açımdan daha da zor bir yıl olacak.
Yargılanmalar sürecek, yeniler başlayacak. Kimbilir daha ne gibi haksızlıklarla karşı karşıya kalacağım?
Ama tüm bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım.
Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz.
Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler.
Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce."

10 Ocak 2007, Agos Gazetesi

Bu seneki yürüyüş bildirilerinde "Hrant bize her şeyden önce onurlu bir kardeşlik ideali bıraktı" denilmiş. Tek umudum bir gün, bir yerde, bu bahsedilen kardeşlik idealinin bir idealden çok gerçek olduğunu görmek.

Tek umudum gerçekten bu.

Bizarre Love Triangle (Frente)

Birinin yazdıklarını her okuduğunuzda sanki aynı kişiymişsiniz gibi hissettiğiniz oldu mu hiç?

Ne biliyim, mandalinanın zarlarını ayırıp ortasını yemek gibi bir sürü saçma şeyi oturup anlatan bir insan gibi düşünün.

Aynıyız biz demez misiniz?

Sizi bilmem gerçi şimdi, ama ben diyorum.

Yine de:

"Just because some cute girl likes the same bizarre crap you do, that doesn't make her your soulmate."

Soul Kitchen (The Doors)

13 seansına bilet alabilir miyim dedim.

Gişedeki kadın hiç sormadan (ki yanımda da kimse yoktu) iki koltuk işaretledi.

Tek kişi olucak dedim.

Şaşırdı.

Hayır yani ben kendim garipsemiyorum sana noluyor?

There Is A Light That Never Goes Out (The Smiths)

Babamın bir The Smiths hayranı olduğunu ve Türkiye'de bulamadığı kasetleri eskiden İngiltere'deki arkadaşına sipariş ettiğini, onun da plaktan kasete bişiyler çekip Türkiye'ye yolladığını öğrendim.

Daha önce ben evi süpürürken Walk of Life'ı söylüyordum ve bana eşlik etmişti.

Süpürgeyi kenara atıp nasıl Dire Straits şarkılarını ezbere bildiğini sormuştum da bana pis pis sırıtmıştı.

Bugünkü The Smiths olayından sonra "Peki niye beni başıboş bıraktın? İnsan kızına dinletmez mi eskiden dinlediği şeyleri?" diye sorduğumda "Dinletmedim de noldu, buldun sen doğru yolu buldun gene" diyerek sırıttı.

Babamın çalışma odasındaki kasetçalar, eski halı, kedi tarafından tırmalanmaktan mahvolmuş kırmızı koltuk ve sevgili babam beni bekler.

Black Country Woman (Led Zeppelin)

Bugün siyah bir kedi apartmanın demir kapısının arkasından yemyeşil kocaman gözleriyle bana baktı. Düşündüm, kim demiş siyah kedi uğursuzluk getirir diye?

Mrs. Cold (Kings of Convenience)

Artık ağaçların dökecek yaprakları kalmadı.

Zaten dökülmüş olan yapraklarda yağmurda ıslandı, asfaltla bir oldu.

Çıtırdayan kuru yaprak sesi de bir başka sonbahara kaldı.

Words That We Couldn't Say (The Seatbelts)

Bir kelimeye Bin anlam yüklediğim zaman Sana sesleneceğim.

Özdemir Asaf

Bir şiir de kıvırcık saçlıya olsun bari.

Little Red Rooster (The Rolling Stones)

Bi de annem bana kırmızı atkı almış.

Fermi'nin eski atkısının aynısı hem de.

Kaybetmişti gerçi onu.

"What he hath lost, noble Macbeth has won"

bunu görmemiş gibi de devam edebiliriz bence. artık iyice beyinfırtınası, düşünce tozlarının saçılması oldu.

Sahi, eldivenler duruyor mu bari?

Darling Pretty (Mark Knopfler)

Biri gelse,

tabaktaki son keki,

çaydanlıktaki az kalan demi görse,

gülümseyip gitse.

Sonra tekrar gelirse eğer,

keki de çayı da paylaşırız nasılsa.

Run For Your Life (The Beatles)

Roald Dahl demişken..

The red parts of the carpet are red-hot lumps of coal...

Siz hiç küçükken halınızın renkleriyle kafanızda ormanlar, nehirler kurdunuz mu? Ne biliyim, ortadaki kare şeklindeki yere değmemeliyim dediniz mesela. Ya da babanız koltukta gazetesini okurken yardım çığlıkları eşliğinde onun sizi timsahlardan kurtarmasını beklediniz ve Hadi biraz daha sıkı tutun!! diyerek sizi koltuğa çekmesine izin verdiniz mi?

You better run for your life if you can, little girl
Hide your head in the sand little girl

Nothing Came Out (The Moldy Peaches)

Herhalde Roald Dahl'ı bilmeyen yoktur. Hani en çok Charlie and the Chocolate Factory bilinir, Matilda sonra.. Ama Roald Dahl'ın en güzel kitaplarından biri aslında Dev Şeftali'dir.

Kocamaaan bir şeftali içinde, şeftalinin mucizevi bir şekilde büyümesiyle birlikte içindeki örümcekler ve kırkayaklar ve diğer envai çeşit böcek de büyür ve sonra James şeftalinin içine girer ve sonra hep beraber tepeden aşağı yuvarlanırlar ve okyanusa ulaşırlar.

Sonra o kocamaaan şeftalinin içinde okyanusu geçip Amerika'ya giderler.

Ben ki böcekleri hiç sevmem, bu kitaba hep bir sempati duymuşumdur. Belki şeftaliyi çok sevdiğimden, bilmiyorum.

Sarı bir denizaltıda yaşamak olmazsa,

kendime dev bir şeftali bulucam.

I Looked Away (Derek and the Dominos)

Sokağa çıkmayı özledim diyebilecek kadar uzun zamandır ev-okul arasında gidip geliyorum. Kadıköy'ü, Beyoğlu'nu, rüzgarlı sokaklardan sıcak kafelere girmeyi, arkadaşlarla gülüp eğlenmeyi unutabilicek kadar uzun zamandır meşgullükten hayatımı yaşayamıyorum.

Bazen birinin gelip yüzüme 3 santim mesafede durması ve "Daha kaç yaşındasın ki" demesi gerekiyor.

Bazen de ben kendi kendime soruyorum bu soruyu.

Daha kaç yaşındayım ki?

Ne gördüm ki, sokakları unutucak kadar işlerin arasına gömülüyorum?

Ne yaşadım ki ben?

Şimdi, her şey, bütün işler, bütün sorumluluklar bir süreliğine askıya alınmayı beklerken, ben bana eşlik etmesi için birilerini arıyorum.

Yine Kadıköy'ün artık ezbere bildiğim sokaklarında amaçsızca dolaşmak, Moda'da kahvaltı etmek, çay içmek, sahile inmek için.

Beyoğlu'nun sahaflarında kitap tozları arasında kaybolabilmek, yol üstünde bir yerden kestane almak, yanaklarım kıpkırmızı olana kadar soğukta dolaşmak için.

Gelmek isteyen?

La Dernière Minute (Carla Bruni)

Final erken biter, kontroller yapılır, insanlar izlenmeye başlanır.

İzlendiğini bilmeyen insan -hele de sınavdaysa- hayatının en doğal tepkilerini veriyor bi kere.

Tout Est Calme (Yann Tiersen)

"Fantasies have to be unrealistic. Because the minute- the second- that you get what you want, you don't- you can't- want it anymore." (The Life of David Gale)

Söylemeyi unutmuşum.

http://beforeitstimeto.blogspot.com/

Beni koridorda gördüğü her sefer sevimli mi sevimli bir şekilde el sallayan bir insanın blogu var artık.

Siz onun böyle sakin durduğuna da bakmayın, çok güzel sesi vardır mesela (hatta ben sanırım onun çok güzel bir performansını da kaçırmış bulunmaktayım, özürlerimi sunuyorum!)

Uzun lafın kısası, yukarıda son yazısına bir atıfta bulunmak istedim, son yazısını okuduktan sonra aklıma gelen şeyi iletiyim dedim.

Babaların sakalsız yanaklarından tutun, ideallere kadar her şeyde görüş bildirip uzaktan uzaktan yardım etmiş, dert dinlemiş oluyor.

Hatta sırf şu blog yüzünden yılın ilk karına dokunmadığıma yanarım.

Böyle işte.

Heart of Stone (The Rolling Stones)

Geriye dönüp baktığımda lise yıllarımı nasıl hatırlıycam ben?

En sevdiği, en çok değer verdiği arkadaşlarıyla aylarca görüşemeyen ben, üstüne nedenini bile bilemediği mutsuzluklar yaşayan ben, yine aynı insanlarla telefonda tartışan, tartışmayı bile doğru düzgün yürütemeyen, dakikalarca susan ben, ne diycem kendime?

Çok çalıştım ben.

Aferin bana.

Geride ne kaldı peki?

Uykusuzluklarım, yorgun geçen haftaiçlerim ve haftasonlarım, ne yapıcağımı bilmediğim geleceğim.

İhmal ettiğim dostluklarım.

Her gün birşeyleri biraz daha kaybediyorum.

Her gün biraz daha değişiyorum.

Ben kendimi tanıyamadığım bir noktaya gelmişim zaten

başkalarının ne demesini bekleyebilirim ki?

Bu blog da yavaştan vaktini doldurmaya başladı.

İç dökmelerimle sizi sıkmak istemem, ama söyleyip de söyleyemediğim şeyler var gibi.

Bi de ben anlasam...

I'm Looking Through You (The Beatles)

Kendime şarkı hediye ediyorum.

"I'm looking through you, where did you go
I thought I knew you, what did I know
You don't look different, but you have changed
I'm looking through you, you're not the same"

Blues Clair (Django Reinhardt)

Neymiş alkol bütün kalem çiziklerini çıkarıyormuş.

Neymiş insanın arkadaşları güzel müzik dinleyince, ona da tavsiye edince pek bir güzel oluyormuş.

Neymiş hatalardan ders almak lazımmış.

Neymiş normal insanlarının günlük uyku saati toplamından haftalık uyku saati etmezmiş.

Neymiş coğrafya projesi son güne bırakılmamalıymış.

Wish You Were Here (Pink Floyd)

"Then Toddie came in to watch his Saturday-morning cartoons. As soon as he sat down, he farted. Toddie can be amazing. Judging from the sound alone, you might have thought there was a horse in the room.

Or an elephant.

Usually he says "Scooze me", but today he was all wrapped in Daffy Duck. I shifted to the other end of the bed and didn't think much about it, until he farted again. Then again. Suddenly, as the invisible clouds drifted my way, I had a horrifying thought:

It's seeping into my clothes!

I could become a walking fart!"

Doğumgünün kutlu olsun Fermi.

Parachutes (Coldplay)

Herkese biri lazım ki bir yerlerde kaybolduğun zaman seni sarssın ve normal haline geri döndürsün.

Çünkü fark etmek lazım.

Ve bazen sadece dile getirmek lazım.

Çünkü kafandakileri sözcüklere döktüğünde anlam kazanma yada yitirme ihtimalleri çok yüksek.

Ve tam da bunu yaparken, herkese biri lazım.

Telling Stories (Tracy Chapman)

Arzular başka sey,
Hatıralar başka.
Güneşi görmeyen şehirde,
Söyle, nasıl yaşanır?

Orhan Veli

Ve kutuları karıştırırken içinden fotoğraflar, peçetenin üstüne yazılmış şiirler çıkar.

Splendor in the Grass (Pink Martini)

"Şu şarkı da ne güzeldir" cümlesini kurduğunda sana kocaman gülümseyerek onay verecek insanlara sahip olmak çok güzel bence.
Ya da hani bir şarkıyı sevmişsindir ve öyle bir yeri vardır ki, her seferinde o sözleri duyduğunda kendini iyi hissedersin.

Özdemir Asaf "bir kişi gelmeyecek" dediğinde, belki de bizi ufak parçalarla tamamlayan başka insanları görmemiz gerektiğini kast etmiştir. Bir bütün olmak değil de, ortaklıklara sahip olmak mesela.

Bilmem ki.

life's been moving oh so fast
i think we should take it slow
rest our heads upon the grass
and listen to it grow

Your Time Is Gonna Come (Led Zeppelin)

Babamın çalışma odasındayım, çünkü bilgisayarım bozuk.
Ve burdaki saatin tiktakları o kadar YÜKSEK SESLİ ki.
Hani "zamanın insanı kovalaması" klişesi vardır ya, hissedebiliyorsun aynen.
Sanki topuklu ayakkabılarıyla biri mermer salonda ileri geri yürüyor, ama her seferinde aynı ritmde, aynı ayaklarına eşit basınçlar vererek ilerliyormuş gibi.

çıldırırsam saatler yüzünden olucak.

Octopus's Garden (The Beatles)

1960ların 1970lerin İngiliz hükümeti açık denizlerde yayın yapan korsan radyolara karşı uzun zaman mücadele vermiş. Yasalar çıkarılmış, 60 yıllık bakımsız gemilerde rock yayını yapmaya çalışan insanlar kanun kaçağı ilan edilmiş, açık denizin ortasında bir sürü radyo fırtınaya yakalanıp daha fazla dayanamamış.
Korsan radyo olarak çalışan Mi Amigo adlı gemi de 1980'de bir fırtına yüzünden Kuzey Denizi'nde batmış.
Üstünden 5 yıl gibi bir süre geçtikten sonra gemiyi sudan çıkarmışlar.

Ama hala Kuzey Denizi'nin dibinde, sessizlikte bir yerlerde 1960ların en muhteşem plaklarını barındıran bir koleksiyon var.
Yosunların arasında bir Hendrix mesela.

Masalsı.

Because (The Beatles)

a ticket to ride

Change (Tracy Chapman)

Kimse birbirini değiştirmeye çalışmasın ve dünya çok güzel bir yer olsun.

Katlanamadığımız insanlar katlanamadığımız insanlar olarak kalsınlar ve biz sadece sevdiklerimizle ilgilenelim.

Kimse birbirini değiştirmeye çalışmasın, değişmesi gerekenler bir şekilde farkına varırlar zaten.

Would you change?

Stay Out Of Trouble (Kings of Convenience)

Yine kahverengi polar battaniyemin altında ayaklarımın kıpırdadığını hissediyorum, kedim usul usul nefes alıp veriyor, haftalar sonra tamamını okuduğum ve huzurla katladığım Uykusuz bana bakıyor ve ben ailesinin zoruyla okula gönderilmeyen bir kız çocuğu olarak bugünü evde geçiriyorum.

Günün geri kalanında kitap okumak, bitki çayı içmek, tobleron yemek ve film izlemek gibi planlarım var.

Bu sıralar evde geçirdiğim hayatımın bile bir monotonluğu var, fark etmedim değil.

Herkes mi huzur arar hayatında.

The Times They Are a-Changin' (Bob Dylan)

BÜTÜN pazar gününü evde geçirmek.

Kocaman kazak, sıcacık çorap, uykucu kedi, Simon and Garfunkel, çay, turta, güzel bir banyo, Bob Dylan, anneyle sohbet etmece, babaya kocaman sarılmaca.

Pazartesi bi kere de gelmesin be.

dimi dontcopy?

Alice (Tom Waits)

Neyi fark ettim,

ben Alice in Wonderland'ı o kadar yarım yamalak biliyormuşum ki.

Ne zaman okudum hatırlayamadım.

Sonra durdum düşündüm,

acaba okudum mu ki

bile dedim.

Ama hatırladığım şeyler var.

Demek ki okudum.

Ama ne zaman?

Hafızayı çok ciddi tazelemek lazım.

Yarın kütüphaneye bir ziyaret düzenliyorum.

Old Friends (Simon and Garfunkel)

Babam inanılmaz kitap düşkünü bir insandır mesela. Evin her tarafında kütüphane vardır, yerden tavana, her sene acaba bu sefer evin hangi köşesine kitaplık konulsun diye tartışılır. Kitap ne güzel şey ama. Hakkaten. Şimdi böyle uyduruk e-book'larla falan geliyorlar, çok kızıyorum.

Kitap ya.

Kitap yani.

Kitaplık zaten bir evi güzel kılan şeylerden biri bence. Kitaplıksız eve gidince boş geliyor, eksik geliyor.

Çok güzel kitaplıklı evler de var mesela. Sıcacık oluyor onlar böyle. Önü koltuklu kitaplıklar falan.

Mesela Naz'ın çok güzel bi kitaplığı var. Salyangoz gibi.

Sonra mesela okulun çok şahane bir kütüphanesi var.

Öyle böyle değil ama.

Düşün yani, okulun en sevdiğim yerlerinden biri kütüphanenin üst katı. O derece.

Bir de artık başucu kitaplarımın sayısı o kadar arttı ki.

(Evet burda benim maymun iştahlılığımı da öğrenmiş oldunuz. Bu sıralar kitaplara başlayıp bitirememe sorunu yaşıyorum.)

Old friends, old friends sat on their parkbench like bookends.

Kitap ayraçları, destekleri, hepsi de ne güzeldir dimi ama.

Love Will Tear Us Apart (Joy Division)

Son güne kalan işler ya çok güzel olur ya yarımyamalak yapılır.

İçimden bir ses bu sefer yarımyamalak olucak diyor.

Hadi bakalım.

Bi de bilgisayarın usb girişini öyle bir yamulttum ki.

Müziğimi ordan burdan toplama sağlıyorum.

Ama mesela şimdi dizzler.com diye çok dandik gözüküp güzel olan bir sitedeyim, The Smiths dinliyorum.

Simon and Garfunkel koydum bi de playlistime.

Böyle işte.

Bu arada sınıfta Macbeth için kendi kendine tiratlar çalışan insanlardan birinin kafasından söz yazması, sonra bunun Love Will Tear Us Apart'a çok benzemesi, benim şarkıyı söylemeye başlamam ve Macbeth'ten Joy Division'a gelmiş olmamız baya ilginçti bence.

Ama tabii siz orda değildiniz, şimdi bu dediklerimden pek de etkilenmediniz.

Olabilir neden olmasın.

dibebirnot: başlıkta bulunan hem gerçek anlamlara (şarkıya gönderme yaptım, fazla derin bişey aramayın bence. hayır niye uyarıyorum, aydönümü mevzusunda da aynısı oldu o yüzden) hem de metaforik anlamlara (ingilizce dersi sağolsun. mesela burda usb girişimin bozulmasını bile bağlayabilirim ben love will tear us apart'a) dikkatinizi çekerim.

Hey Jude (The Beatles)

Biri gelse,

bana Hey Jude söylese,

ben de bir köşeye kıvrılsam,

uyusam.

dedikten sonra Hey Jude'u söylemeye başlayıp bana sarılan insan,

seni çok seviyorum.

Hem de bunu coğrafya dersinde yaptın ya.

Strange Uncles From Abroad (Gogol Bordello)

Geçen cumartesi hepsininadıaynıolanarkadaşgrubuyla (siz kendinizi biliyorsunuz. yanılmıyorsam başkaları da biliyor) buluştuk. Islandığım ve çok aç olduğum cumartesi bu işte.

Neyse, girdim içeri, oturdum masaya.

Şöyle bi baktım, çünkü iki kişi olmalarını bekliyodum, gerçi üçüncü kişiyi de tanıyodum, ama biri daha var. Eh peki madem dedim oturdum.

Tanışma faslı falan filan.

Sonra konuşmanın daha otuzuncu saniyesinde nasıl olduysa yurtdışında okumak yada Türkiye'de kalmak mevzusu açıldı.

"Türkiye'de niye kalıyosun abi. Mis gibi yurtdışına git işte. Bak mesela ben Amerikaya gidicem bu yaz, gayet spontane. Napıcağımı bile bilmiyorum hiçbişeyimi planlamadım. İçicem müzik yapıcam içicem müzik yapıcam içicem ve böyle işte."

Tam bu noktada konuşmayı karşı taraf ingilizceye çevirdi.

Niye?

Asla anlayamadım.

"Blablabla fucking blablabla fucking blablabla see i talk fucking fast."

Good job buddy, demek istiyodum, diyemedim, devam etti.

"Blablabla americans think i'm from the states but i say no dude i'm not from the fucking states why do you think i'm a fucking american? but they say you talk like a fucking american but you have an accent and i say no, i don't have a fucking accent blablabla"

Bu konuşmayı uzun uzun devam ettirdi ve her seferinde gramer hatalarıyla dolu cümlelerinin içinde yuttuğu sözcükler ve özellikle vurguladığı "fucking"lerle kendini bir Tarantino filminde zannediyordu sanırım.

Ne fena.

İnsanların kendini bilmemesi ÇOK FENA.

Bi de yani, nerdesin ki sen? Kadıköy'de dersaneden çıkmışsın, sen de herkes gibi test çözmüşsün, derste sıkılmışsın, bir yere oturmuşsun, bir kız gelmiş, ilk defa tanışıyorsunuz falan. Ne yani bu? İngilizce konuştun da noldu? Hızlı konuştun da noldu? Karşıdaki hiçbişey anlamayınca sevindin mi noldu?

Böylelerini gerçekten anlamakta zorlanıyorum.

Daha kötüsü,

he did have an accent

and it was russian.

O benim sınırlarımı zorlayana kadar dayandım ve dark side'a geçtim işte.

Bana güldü ve "no lady. i don't have a fuckin accent. i don't have a russian accent" dedi.

Asla öğrenemeyeceksin dostum.

Ve umarım bunu okursun.

Gerçekten istiyorum bunu.

Living In The Past (Jethro Tull)

Öğle yemeğinde üçüncü sınıftaki kahvaltılarımızdan, her cuma çokçokkötü döner veren okul yemekhanemizden bahsediyorduk.

Sonra aklımıza meyve suları geldi.

Neydi o diye düşünürken 4 kişi aynı anda "Capri Sun!!" diye bağırdık.

Yemekhanedeydik ve tavuğunu yiyen çocuğun bize çok garip baktığına yemin edebilirim.

Ama yani.

Capri Sun!

Çok sıktım dimi çocukluk muhabbetlerimle.

Hair (The Cowsills)

Birisiyle uzun zamandır görüşemediğimi veya yüzyüze konuşamadığımı saçlarından anlıyorum.

Vay be ne kadar uzamış saçları diyosan, o insanla ayaküstü bile olsa sohbet etmenin zamanı gelmiş demektir.

Hair müzikalini izleyesim var yine.

Birilerine açık mektup, bi ara Hair günü mü yapsak acaba?

After Midnight (Eric Clapton)

Şimdi üçüncü sınıfta falan olsak "yeni yıldan beklentileriniz" konulu kompozisyon isterlerdi, ben de "Yeni Yıldan Beklentilerim" başlıklı bir kompozisyon yazardım.

O açıdan küçükken baya kötüydük bence.

Ha şimdi napıyosun derseniz, mevcut şarkıların kitapların şiirlerin başlıklarını kullanıyorum.

Baya yaratıcı.

Simyacı hakkında gerçektentırnakiçinde "Yüreğinin Götürdüğü Yere Git" diye bir yazı yazdım mesela. Hani yazıyı yazsam bile başlık bulamıyorum ki ben. Sen git bin küsür kelime yaz, sonra üç kelime için başkalarının yaptıklarını çal. Olcak iş diil.

Çok beceriksizim işte o konuda.

Aslında yeni yıldan beklentilerle ilgili bir iki birşey söylemek istemiştim ama kendi lafımı kendi ağzıma tıktım. Ne diyordum..

Yeni yıldan beklentiler falan filan.

Gazeteye yazmışlar bi de kocaman kocaman "2010'a 20 gün var!"

Ne değişicek ki 2010 olunca? Milenyumu 10 yıl atlatmış olucaz, 2012'de sözde kıyamete biraz daha yaklaşıcaz, her yere tarihi Ocak 2009 şeklinde yazıp kendi içimizde, kağıt üzerinde ufak zaman yolculuklarına çıkıcaz ve bir silgi hareketiyle günümüze geri dönücez.

Nolucak ki yani?

Kötü olan her şey kötü,

iyi olan her şey iyi kalıcak.

Yada tam tersi.

Songbird (Oasis)

"THAT SONG WAS NOT WRITTEN ABOUT YOU."

Neden bu kadar doğru olmak zorunda ki?!

http://gotwisdom.tumblr.com/

Only Happy When It Rains (Garbage)

İki gündür şemsiyesizliğimden (yada rüzgarın beni şemsiyesiz bırakmasından) sırılsıklam oluyorum.

Cuma günkü odyssey'imizde ıslandık, taksicilere küfrettik, ıslandık, rüzgarda dönen şemsiyemizi kurtarmaya çalıştık, ıslandık, yürüdük, ıslandık, arabaların sıçrattığı sularda yıkandık ve ıslandık.

Hey siz! Yağmurda araba kullanan dikkatsiz sürücüler, size sesleniyorum. Kaldırım yakınında genelde su birikintileri oluyor, siz de son sürat onların içine doğru dalınca kaldırımdaki yayalara su sıçrıyor. Şey, pek zor değildi aslında düşünebilmesi.

Ama şu son iki gündür kulağımın içine kadar su girmesine neden oldunuz.

İçten teşekkürlerimi sunuyorum.

Bugün yine ıslatıldım ve ıslandım.

Ve büfelerin kepenklerinden aşağı düşen damlacıklar sev mi yo rum.

Yağmur güzeldir, ama "inşaat halindeki İstanbul"da hiç zevkli değil.

Kadıköy'de gene sökmüşler bütün kaldırımları, her tarafım çamur oldu. Sanki ıslak olmak yetmiyomuş gibi bi de.

Olsun ama, yağmur ve yağmurda eriyen uyduruk kese kağıdından kestane yemek de güzel.

Şemsiyeyle birlikte uçacakmış hissine kapılmak da.

Saçlarından sular damlarken arkadaşlarına sarılmak da.

Güzel işte hepsi.

Walk With Me (Absynthe Minded)

Eskiden babamın omzundan inmezdim. Koşuyolu Parkı'nın devasa ağaçları vardı, kovuklarına otururdum. Babam beni ne zaman omzuna alsa ayağım kaşınırdı, o da indirirdi beni. Ama ben hep onun omzunda gezerdim. Yada elini tutardım. Ufacık parkı baştan sona dolaşırdık. Süpürgelerin durduğu bir de kulübe vardı orda. Camları tozlu, ahşap kaplı. Neler düşünürdüm o kulübeyle ilgili. İçinde kimler yaşıyordu kim bilir.

Ben hep babamın omzunda gezerdim ve hep ayağım kaşınırdı.

Working Class Hero (John Lennon)

Hayat ne kadar tuhaf ve acıklıdır ki ben bütün günümü bugün günlerden ne sorusunu düşünmeden geçirdim. Belki bir iki yere 8 Aralık 2009 diye karalamışımdır, aslında bana ifade etmesi gereken şeyleri anımsamayarak.

"Beatles'ın en sevdiği şarkısı ne diye sorunca Hey Jude diyen insan gerçek Beatles-sever değildir" diye tartıştık bugün. Sonra Norwegian Wood'un aslında ne kadar güzel bir şarkı olduğundan bahsettik. Sonra nedendir bilmem, geçen sene derste dinlediğimiz Imagine geldi aklıma.

Ve ben yine hatırlamadım, bundan 29 yıl önce John Lennon'ın, elinde tamamıyla yanlış anladığı Catcher in the Rye'ı gezdiren bir katil tarafından öldürüldüğünü.

Ve ben hayatını, müziğini, gitarından çıkan her notayı dünyanın geri kalanıyla paylaştığı için, yuvarlak çerçevelerin ardındaki gözlerine bakıp bu adama teşekkür etmek isterdim.

Get Lucky (Mark Knopfler)

En gurur duyduğum, beni en mutlu eden alışverişim 50 kuruşa aldığım kitaplardır.

İngilizce bölümü elindeki fazla kitaplardan kurtulmak isteyince okulda satış yaptı. Acaba ne kadar para topladılar diye merak etmedim değil, baya güzel kitaplar vardı çünkü orda. Ve hepsi 50 kuruştu. dontcopymystyle'nın 1 liralık Capote kitabı gibi, ben de bir sürü güzel kitap buldum orda. Henüz okuma fırsatı bulamadığım da çok ya neyse. Mesela Into The Wild var aldığım, Kafka'nın hikayeleri var, Macbeth var, All Quiet on the Western Front var..

50 kuruş dediğin ne ki dimi.

dibebirnot: Get Lucky de Mark Knopfler'ın son albümünden.

Eight Days A Week (The Beatles)

"If there's a book you really want to read but it hasn't been written yet, then you must write it." - Toni Morrison, originally uploaded by Boy_Wonder.

İstanbul'da da var bunlardan.
Kim akıl ettiyse, bence çok mükemmel bir insan o.

O diil de, Norah Jones, Pink Martini ve Mark Knopfler'ın son albümlerini aynı anda almak nasıl güzel bir histir.
Haftasonunun soundtrack'i belli oldu.

Across the Universe (The Beatles)

Beni kimse, hiçbir zaman tam anlamıycak.

Ve benim baktığımda, durduğumda, sustuğumda yada en basiti bile olsa herhangi bir kelimeyi söylediğimde beni anlayacak birine ihtiyacım var. Sen çok uzaktasın.

Sahi nerdesin?

Bilmemkaç saat uzakta bir yerlerde ve saat farkının "canı cehenneme".

Nothing's gonna change my world derken, bunun nasıl büyük bir yalan olduğunu fark ediyorum işte.

Birden bire.

Her şeyin değiştiğini görmekte ve buna inanmakta hep zorlanıyorum ama işte oldu bile.

Dün akşam odamın karanlığında ağladım.

Çünkü beni her şeyiyle bir tek sen anlıyorsun ve bazen çok ulaşılmazsın.

Seni öyle özledim ki.

Copy In Black And White (Absynthe Minded)

Şimdi bazıları buna "entel görünme arzusu" olarak bakabilir, ama en sevdiğiniz kitabı çanta olarak hep yanınızda taşıdığınızı düşünsenize...

Çok güzel be.

You can't judge a book by its cover.

Look Into The Sun (Jethro Tull)

Saturday Morning, originally uploaded by Boy_Wonder.

Hep özenmişimdir önünde oturma yeri olan kocaman pencerelere.

Through The Roof 'n' Underground (Gogol Bordello)

Şu anda yapmak istediğim tek şey, kareli kahverengi battaniyeme sarılarak koltukta büzüşmek, biraz bitki çayı, biraz çikolata ve öylesine bir film izlemek.

Aslında gönlümden geçen 500 Days of Summer. Ah keşke olsa da izleseydim.

Ama babamla yaptığımız ufak çaplı film arşivinde kendime uygun film bulamadım sanırım.

Kubrick havamda değilim, Kurosawa falan hele hiç izleyemem.

Aslında Eternal Sunshine of The Spotless Mind'ı yada Little Miss Sunshine'ı bir kere daha izlemek istiyorum. Yada Everything is Illuminated. Yada Juno. Yada Wristcutters.

Şu an tam olarak bunları izlemek istiyorum.

Sanırım Wristcutters'da karar kılıcam.

And so you learn the only way to go is through the roof

Thinking About You (Norah Jones)

Eve dönerken yokuştan iniyorum. Her yer kuru yaprak dolu. Bazıları ezilmiş, bazıları buruk bir şekilde kenarlarını kıvırmış. Kocaman çınar yaprakları da var aralarında, ufacık çiçeklerden kopanlar da.

Ve bunların hepsi, yolun kenarındaki su oluğunda, kendi solgun hayatlarına yaşıyorlar. Tabii buna hayat denirse.

Peki zalim ben ne yaptım?

Sırf hışırtısını çok sevdiğim için bütün bu kuru yaprakların üstüne üstüne gittim. Yolumu değiştirdim, zikzaklar çizdim. Köpeğini gezdiren adam bana kötü kötü baktı. Göz göze geldik. Ben kafamı eğdim, munzur bir çocuk edasıyla dudağımı ısırdım, gülümsedim.

Ben bugün eve dönüşte kuru yapraklara basa basa gittim.

"Yesterday I saw the sun shinin',
And the leaves were fallin' down softly,
My cold hands needed a warm, warm touch,
And I was thinkin' about you."

Happy To Hang Around (Travis)

With all its sham, drudgery, and broken dreams,
it is still a beautiful world.
Be cheerful.

Strive to be happy.

Desiderata by Max Ehrmann

Sweetest Thing (U2)

A Silly Poem by Spike Milligan

Said Hamlet to Ophelia,
I'll draw a sketch of thee,
What kind of pencil shall I use?
2B or not 2B?

Fare Thee Well Northumberland (Mark Knopfler)

Facebook şifremi değiştirdik annemle.

1 ocak'a kadar yokum işte Facebook'ta.

Çok da gerekliymiş gibi saçmasapan şeyler yapıyordum zaten, en kötü birkaç kişiyle 1 ay boyunca konuşmamış olucam.

Eh, o kadar da oluversin.

Fare thee well Facebook.

http://farewellfacebook.blogspot.com/

Childhood (Yann Tiersen)

Küçükken babamın bana kocaman bir televizyon kutusu içine yaptığı bir evim vardı. Hatta evimin perdeleri de vardı, annem dikmişti. O zamanlar bir sitede giriş katında oturuyorduk ve penceremin demirlerinin altında çimenlik vardı. Pencerenin ötesinde kıvrılan yol çocuk parkına giderdi. Ben de o televizyon kutusunun içinde, o zamanlar en iyi arkadaşım olan karşı komşumuzla mercimek yemeği yerdim.

Çok net hatırlıyorum bunu ne kadar ilginç.

Çocukluğuma dair anılarımı yavaş yavaş kaybediyor olmam çok üzücü, çünkü belki de en çok hatırlanması gereken şeyleri çocukken yaşadım.

Bir arkadaşımız alerjisi yüzünden yiyemediği yiyecekleri yavaş yavaş yemeye başladı. Karpuz mesela. Bir insanın 16 yaşında ilk defa karpuz yediğini hayal edebiliyor musunuz? Ben büyük ihtimalle ilk karpuzumu 1-2 yaşlarında yedim ve o anı hiç hatırlamıyorum. Ve işin acı tarafı, bu çoğu yiyecek için geçerli bir olgu.

Kim ilk çikolatasını hatırlıyor? İlk çilekli dondurmasını? İlk soslu makarnasını ve ilk yoğurdunu ve ilk pizzasını? Hiçbir şeyin farkında olmadan her şeyi yaptığımız zamanlardan flashbackler görsek keşke. İlk defa denize girişimiz mesela. Ben anlık görüntüler, anlık hisler, anlık tatlar istiyorum. Çocukken zevk aldığım, şaşırdığım, bilmediğim ve sonradan öğrendiğim şeylere ani geri dönüşler.

Hayattan sıkılmamak lazım ve sıkılmadım da.

Ama her şeyi şu tanıdık halinden bir şekilde sıyırmak lazımmış gibi de geliyor.

Ve ben bir televizyon kutusu içinde oturup oyun oynadığımız zamanları açık açık özlüyorum.

Burma Shave (Tom Waits)

Pre-school student 'studying' at home. :-), originally uploaded by KathyAAdams.

Ders çalışamamak.
Öğrenci hastalığı bu.

Mütemadiyen.

See You Soon (Coldplay)

Şaka maka

biri gelse, şöyle sıkı sıkı sarılsa

ama çok sıkı sarılsa

ve bırakmasa.

Tutsak öyle birbirimizi

Bir kenarda dursak.

Sonra yorgun düşsek

konuşurken uyuyakalsak.

Ama hiç bırakmasak.

Ne güzel olurdu be.

In a bullet proof vest
With the windows all closed
I'll be doing my best
I'll see you soon
In a telescope lens
And when all you want is friends
I'll see you soon

Locomotive Breath (Jethro Tull)

Underwater portrait, originally uploaded by javiy.

Üç senedir orda "hıpp hıpp" yazıyor.

O "hıpp hıpp" ben Fermi'yi yada Jude'u tanımadan önce de yazıyordu.
Fermi yazmıştı, hala da silmedi duruyor.


İşte bu yüzden esmer gofretle kaplanmış bir pamukşeker olduğuna inanıyorum.

Feelin' The Same Way (Norah Jones)

Arkadaşlarını kıran, patavatsız davranan, uyanamayan, geç kalan, düşüncesizce konuşan, bazen kendini çok kaptıran, dikkat etmeyen, dikkat edemeyen, kafası bulanık bir insan oldum ben. Ne zaman oldu onu ben de kaçırmışım.

Tek bildiğim şimdiki halimden hiç memnun olmadığım.

Arada mail atmaya üşendiğim için (aslında hiç üşenmemem gerekirken!!) görüşmediğim ama beni daima anlayışla karşılayan Fermi'den,

Dün sabah uyuyakalıp Twilight'a tek başına gitmesine sebep olduğum Zeynep'ten,

Kafam çok başka yerlerdeyken dinlemeye çalışıp asla tam olarak dinleyemediğim Mahavishnu'dan,

Aramayı unutup "Ee size geliyim mi bari" gibi mesajlar attığım ve buna rağmen bana kızmayan Jude'dan,

Varlığını bile unuttuğum, saçlarının şu anda hangi boyda olduğunu bile bilmediğim Kolombus'tan,

Hiçbir zaman yeterince değer veremediğim Esin'den,

Okulda çok ara sıra karşılaştığım ve ayaküstü sohbetler dışında hiç vakit ayırmadığım Irmak'tan,

Aylardır görmediğim Hazel'den,

Doğumgününü kutlamayı unuttuğum ve partisine gidemediğim Özge'den,

Uzun zamandır düzgün sohbet edemediğim Selen'den,

özür dilerim.

Sanırım hepimizin ufak yuvarlak bir masada oturup avuçlarımızı ısıttığımız kahveler eşliğinde sohbet etmeye ihtiyacı var.

The sun just slipped it's note below my door

And I can't hide beneath my sheets

Scarborough Fair (Simon and Garfunkel)

izmir, originally uploaded by nazbescan.

Düşünce baloncuklarının en güzellerinde hep arkadaşlar vardır. Burda bir yerlerde ufak da olsa birşeyleri hak ediyorlar sanki.

İzmir burası. Kocaman bir dönmedolabın tepesinden Naz çekti.
Artık blog kendi halinde bişey olmaktan da çıktı böylelikle. Çok sevgili insanlar ne demişler, çok sevgili insanlar ne fotoğraflar çekmişler... En güzeli bence.

(en kısa zamanda tembelliğimden sıyrılıp uzun yazılarla dönücem, söz)

All Things Must Pass (George Harrison)

Gina: I do now know four things about Reykjavik - Bjork comes from here...

Lawrence: Spassky played Fisher here...Gina: Zips shrink here and it is possible in Reykjavik to have a night of something quite close to love.

We Used To Know (Jethro Tull)

Fermi'yi sobeledim.

Even The Bad Times Are Good (The Tremeloes)

Kendini kötü hissedenlere, mutsuz olanlara, hayattan ümidi kesenlere dans etmelik, gülümsemelik şarkılar:

Yellow Submarine-The Beatles

Here Comes The Sun-The Beatles

Eight Days A Week-The Beatles

Selfish Jean-Travis

Sing-Travis

Son of a Preacher Man-Dusty Springfield

Sultans of Swing-Dire Straits

Walk of Life-Dire Straits

Blue Suede Shoes-Elvis Presley

Ruby Tuesday-The Rolling Stones

Brown Eyed Girl-Van Morrison

Domino-Van Morrison

We're Gonna Groove-Led Zeppelin

Living Loving Mad-Led Zeppelin

The Painter Song (Norah Jones)

glued sky, originally uploaded by youaremyfave.

Polaroid fotoğrafın renkleri ne güzel ama.

Something (The Beatles)

Across the Universe'ü açtım kenarda, All My Loving'i dinliyorum. Jude'u gemiye binerken görmüyorum ama arkadan martı sesleri geliyor, dalgaların kıyıya çarpmasını duyabiliyorum.

Biraz ileri alıyorum ve şimdi I Want to Hold Your Hand var. Prudence'u futbol sahasında görmüyorum ama yeşil formalarıyla koşturan futbolcuları ve ponpon kızları hayal edebiliyorum.

Sonra arkadaki Bridget Bardot posteri önünde ot çeken, bira deviren, koltuktan düşen Jude, Maxwell ve diğerlerini görebiliyorum. Merdivenden kayarken "Do you need anybody?" diyişlerini duyuyorum. Artık yorgun düşmüş bir halde With A Little Help From My Friends'i bitiriyorlar.

Anlatmaya başlasak, hepimizin anlatacağı çok şey var. Arka planda çalan şarkılarımızı söylüyoruz ama içini sadece biz doldurabiliyoruz. Her notaya yüklediğimiz ilgisiz anlamlardan çıkarımda bulunabilen sadece biz varız ve herkesin bunu anlayabilmesini bekliyoruz.

Susmak mı lazım, yoksa her şeyi söylemek mi?

Anlamsızlığımın farkındayım. Across the Universe'teki Beatles şarkılarından buralara gelmek falan.. Ama belki de yazılarımın içini ancak kafamda ben doldurabiliyorumdur mesela? Ne biliyim.

Catcher in The Rye'ın sonunda şöyle diyordu:

"Don't ever tell anybody anything. If you do, you start missing everybody."

Kendimle mi çeliştim yoksa?